Wykonywanie uzupełnień tymczasowych w stomatologii

30 października 2017, Adam Dederko

Termin stałych uzupełnień tymczasowych odnosi się głównie do koron, a także koron zespolonych, mostów, licówek, wkładów koronowych oraz zębów ćwiekowych. Przeprowadzona zostanie analiza procedury realizacji koron tymczasowych, jakkolwiek zwykle nie ma przeszkód aby metody te wykorzystywać z dobrym skutkiem do wytwarzania innego rodzaju uzupełnień czasowych. Motywem realizacji korony tymczasowej jest ochrona miazgi zęba; stabilizacja położenia zęba; zachowanie czynności żucia; zapewnienie walorów estetycznych jak też utrzymanie właściwej fonetyki. Sposób produkcji koron tymczasowych da się sklasyfikować na bezpośrednie i pośrednie. Sposób postępowania w trakcie metody bezpośredniej oparty jest na natychmiastowym wykonaniu jej przez lekarza w gabinecie stomatologicznym, z kolei w metodzie pośredniej lekarz stomatolog jest zobowiązany do skorzystania z pomocy pracowni protetycznej. W dzisiejszych czasach często aplikowane są przez lekarzy gotowe korony tymczasowe opracowane z celuloidu, metalu, akrylu bądź poliwęglanu. Jest to metoda mało skomplikowana jednakże obciążona dużą ilością nieprawidłowości. Przygotowane do umieszczenia w jamie ustnej pacjenta korony tymczasowe obligują lekarza stomatologa do ręcznego dopasowania jej zwłaszcza w granicach brzegu dziąsłowego. Procedura ta w żadnym wypadku nie jest dokładna i często prowadzi do przecieku brzeżnego lub co gorsza działa niszcząco na przyzębie brzeżne. Korony tymczasowe mogą być realizowane ponadto jako uzupełnienia indywidualne, które produkowane są standardowo w pracowni protetycznej przez technika bądź też wprost w ustach pacjenta przez lekarza. Uzupełnienia sporządzane w pracowni dysponują możliwością specjalnego wzmocnienia metalem lub też włóknami, co daje możliwość wydłużenia okresu eksploatacji, a także mogą być charakteryzowane zależnie od potrzeb estetycznych.

Ortodonta Wrocław

Krokiem w dobrą stronę wydaje się bezpośrednia realizacja uzupełnienia tymczasowego w ustach pacjenta. Aktualnie w gabinetach stomatologicznych realna staje się sposobność zrealizowania uzupełnień, które są podobne kształtem zębom sprzed preparacji, co więcej mogą posiadać udoskonaloną formę. Ażeby lekarz mógł sporządzić uzupełnienie tymczasowe anatomicznie zgodne, musi przed preparacją zębów filarowych wziąć wycisk masą silikonową bądź też alginatową. W następnej kolejności, po oszlifowaniu zębów nanosi on do wycisku ciasto akrylowe ewentualnie inny materiał do zrealizowania uzupełnienia tymczasowego i po raz drugi wprowadza wycisk do jamy ustnej. W owej procedurze nie ma przeszkód aby lekarz wykorzystał działanie dwuetapowe, umożliwiające realizację uzupełnień o odpowiednich właściwościach estetycznych. Jednakże, w procedurze tej, można dokonać zmian i przekształcić w postępowanie jednoetapowe, wówczas lekarz nanosi masę transparentną oraz bazową równocześnie do wycisku. Owe metody rekomendowane są zwłaszcza do wykonania uzupełnień tymczasowych w części przedniej. Sposób ten daje możliwość oceny podczas preparacji zębów filarowych, przy pomocy analizy grubości ścian korony tymczasowej. Niewystarczająca preparacja prowadzi do utworzenia się uzupełnienia o niezwykle cienkich ścianach, co wszakże można natychmiast ocenić i poprawić. Zmodyfikowany sposób postępowania w trakcie wykonania uzupełnienia tymczasowego obliguje stomatologa do nawoskowania diagnostycznego modelu wstępnego. W czasie nawoskowania lekarz może nadać odmienny kształt, czy też wielkość zęba, stosownie do wymagań pacjenta. Realizacja wycisku w oparciu o nawoskowany model tworzy bazę dla dalszego uzupełnienia tymczasowego. Po przygotowaniu zęba, lekarz umieszcza w jamie ustnej pacjenta opisany wyżej wycisk z materiałem akrylowym ewentualnie kompozytowym, dzięki temu tworzy się uzupełnienie tymczasowe zmodyfikowane.

Ortodonta

Pozwala to na dokonanie oceny wyglądu przyszłego uzupełnienia protetycznego na własne oczy przez pacjenta. Oprócz tego, sposób ten daje możliwość opracowania właściwego kształtu tkanek miękkich okalających ząb filarowy przez utworzenie optymalnego kształtu oraz profilu wyłaniania korony. Tworzywem wykorzystywanym podczas realizacji uzupełnień tymczasowych są, na przykład akryle powstałe w oparci o polimetakrylan metylu, jak też etylometakrylan poliwinylu. Tymczasem na kolejną grupę składają się materiały kompozytowe na bazie żywic Bis-GMA, a poza tym powszechnie znane bis-akrylowe żywice kompozytowe. Jako przykład tego ostatniego typu może posłużyć materiał Protemp firmy 3M – ESPE dzielony w kartuszach, dysponujący podwójnym systemem wiązania, ujawniający dużą odporność mechaniczną oraz dobre własności estetyczne. Oprócz właściwości estetycznych metod bezpośrednich, niesłychanie ważne jest także to, że stworzone uzupełnienia tymczasowe w precyzyjny sposób odtwarzają kształt jak również zasięg brzegu przydziąsłowego, co ogranicza prawdopodobieństwo wystąpienia traumatyzacji dziąsła brzeżnego, a także jego recesję. Uzupełnienia tymczasowe poddawane są przez lekarza mechanicznemu gładzeniu, niemniej jednak lepszym rozwiązaniem wydaje się być aplikacja specjalnych żywic glazurujących. Natomiast umocowanie uzupełnienia możliwe jest przy wykorzystaniu tradycyjnych materiałów, takich jak na przykład fleczer, ale także za pomocą specjalistycznych cementów pomagających w tymczasowym osadzeniu. Cementy tymczasowe zaś, wytwarzane w oparciu o tlenek cynku oraz eugenol, mogą wchodzić we wzajemne oddziaływanie z systemami wiążącymi. Z tej przyczyny, nie jest polecany cement kompozytowy do trwałego osadzania lub też wykonywania aplikacji systemu wiążącego na płaszczyźnie zęba niedługo po jego opracowaniu a przed osadzeniem uzupełnienia tymczasowego. Równie popularne są cementy tymczasowe tlenkowo-cynkowe pozbawione zawartości eugenolu w swoim składzie, co skutecznie wyklucza problemy adhezji z systemami wiążącymi.

Uzupełnienia tymczasowe Wrocław