Struktura stomatologicznych materiałów ceramicznych

20 września 2017, Adam Dederko

Aktualnie można dokonać podziału struktury stomatologicznych materiałów ceramicznych na krystaliczną oraz amorficzną, czyli szklistą. Natomiast tworzywa ceramiczne można pogrupować na ceramiki jonowe z większą częścią wiązań jonowych, jak również na ceramiki kowalencyjne z większością wiązań kowalencyjnych. Ceramiki jonowe stanowią kompilację metalu z niemetalem. Metal oraz niemetal posiadają ładunki elektryczne o odmiennych znakach. Zaś przyciąganie elektrostatyczne będące konsekwencja różnicy ładunków jest najważniejszym bodźcem do tworzenia się wiązań jonowych. Stłoczone ciasno jony składają się na strukturę krystaliczną ceramiki, a jako przykład owej struktury można podać kryształy chlorku sodu (NaCl), tlenku magnezu (MgO), tlenku cyrkonu (ZrO2), tlenku glinu (Al2O3). Z kolei ceramiki kowalencyjne są połączeniem dwóch niemetali, gdzie przylegające do siebie atomy konsolidują się za pośrednictwem konwersji elektronów, wytwarzając określoną liczbę ukierunkowanych wiązań. Wewnątrz struktur kowalencyjnych energia jest redukowana wskutek tworzenia łańcuchów, płaszczyzn oraz sieci przestrzennych. Jako przykład tego rodzaju związków może posłużyć diament, węglik krzemu (SiC), a także azotek krzemu (Si3N4). Materiały ceramiczne mogą być materiałami mono lub też polikrystalicznymi jednofazowymi ewentualnie wielofazowymi. Niemniej jednak duży procent nowoczesnej ceramiki konstrukcyjnej stanową polikryształy. Materiały ceramiczne składają się ze struktury polikrystalicznej analogicznej struktury do metali. Wszystkie ziarna są mniej lub bardziej doskonałymi kryształami łączącymi się granicami międzyziarnowymi z przylegającymi do nich kryształami. Podczas produkcji ceramiki pomiędzy tymi kryształami formują się pory. Ich średnia porowatość sięga 10%. Generalnie pory te czynią słabszym materiał, lecz pomimo tego w przypadku ich okrągłego kształtu, skupienie naprężeń, którą generują nie jest nadmiernie duże. Zdecydowanie bardziej niekorzystne są pęknięcia, które pojawiają się na ogół w ceramikach oraz określają trwałość materiału. Tworzą się one w następstwie procesu technologicznego, bądź też jako następstwo rozszczelności cieplnej albo różnicy modułów sprężystości wśród ziaren, czy też cząstek faz.

Ortodoncja WrocławOrtodonta WrocławStruktura materiałów ceramicznych Wrocław