Proces leczenia ortodontycznego

24 sierpnia 2017, Adam Dederko

Terapia ortodontyczna to długoletni proces, w trakcie którego ortodonta kontaktuje się z chorym podczas regularnych badań kontrolnych. U większości pacjentów kuracja trwa średnio 3 – 4 lata. Leczenie ortodontyczne, albowiem bazuje na przemieszczaniu zębów, przekształceniu kości, zmianie warunków anatomicznych i biomechaniki w stawie skroniowo-żuchwowym, ponadto korygowaniu fizjologii żucia oraz mowy. Destrukcja oraz eliminowanie kości, na miejscu której formuje się warstwy nowej niejednokrotnie o różnym od poprzedniego utkaniu, w ten sposób przebudowuje się kości, które po takim zabiegu stają się bardziej wytrzymałe. W obszarze niszczenia kości występują każdorazowo osteoklasty, które wytwarzają substancję rozpuszczającą kość. Gdy kość przestaje ulegać resorpcji, zanikają osteoklasty i przekształcają się w osteoblasty lub komórki siateczki, w zależności od tego czy kość ma ulec nowotworzeniu się czy nie. Obszar, który powstał po usunięciu kości zaczyna zapełniać nowa kość. Procedura adaptacji nowej kości podlega działaniu miejscowych czynników mechanicznych, którym poddaje się kość, natomiast konstrukcja dostosowuje się do wykonywanych czynności. Pojawiające się młode blaszki kostne nie do końca zostają uwapnione. Ten proces następuje nie wcześniej niż po odłożeniu się wszystkich blaszek osteonu. Każde ewentualne przemieszczenie zębów może nastąpić jedynie po resorpcji kości, która zachodzi podczas ucisku różnej wielkości sił, przerywanych lub ciągłych, oddziałujących poprzez aparat ortodontyczny. Dzięki wyjątkowym właściwościom morfologicznej plastyczności części zębodołowej szczęki i żuchwy ,możliwe jest prowadzenie leczenia ortodontycznego, jak również wczesne usuwanie wad. Do tego celu wykorzystywane są aparaty ortodontyczne, które z racji swojej budowy ściśle przylegają do dziąsła drażniąc je, przyczyniają się do przekrwienia, stymulując procesy wapnienia zawiązków zębowych, a także zmiany wzrostowe kości szczęk i fizjologiczny ruch zębów leżących w szczękach. W trakcie leczenia ortodontycznego, przebieg resorpcji tkanki kostnej wynika z procesu jej przebudowy i jest stabilizowany przez cały szereg czynników wewnętrznych, a także zewnętrznych. Kompleksowe funkcjonowanie tych elementów daje gwarancję homeostazy tkanki kostnej. W analogiczny sposób przebudowa, tak jak i wzrost kości szczęki i żuchwy ,zachodzi dzięki symbiozie procesu resorpcji i osteogenezy, co przyczynia się do kształtowania szczęki lub żuchwy, a także określa wewnętrzne przekształcenie tej tkanki stosownie do planu kuracji. W pierwszej kolejności leczenie ortodontyczne polega na resorpcji kości pod wpływem działania na nią naciskiem aparatu ortodontycznego, a także destabilizacji i przesunięciu zębów. Nowotworzenie się kości, inaczej mówiąc osteogeneza zaczyna się po jakimś czasie i utrzymuje się dłużej. Ma ona miejsce na podłożu tkanki mezenchymatycznej ( kości wzrastają na podłożu błoniastym lub chrzęstnym ), przez co wynika potrzeba leczenia retencyjnego dopóki przebieg osteogenezy nie skończy się. Tylko w tym przypadku można mówić o zakończeniu leczenia ortodontycznego i jego utrwaleniu. W sytuacji gdy aparat retencyjny zostanie zbyt wcześnie usunięty, może nastąpić nawrót wady częściowo lub całkowicie. W trakcie leczenia ortodontycznego może dojść do przesunięć, pochyleń i przechyleń zębów, co w efekcie prowadzi w mniejszym lub większym stopniu do resorpcji korzeni zębów. Skutkuje to skróceniem długości korzeni zębów stałych o 1 – 2 mm. Z obserwacji ortodontów i stomatologów wynika, że spora resorpcja korzeni zębów po leczeniu ortodontycznym aparatami stałymi, występuje przede wszystkim u pacjentów dorosłych. Niemniej jednak przy zdrowym przyzębiu, taka resorpcja nie stwarza niebezpieczeństwa utraty zębów z zębodołów. Ze względu na różnice w budowie histologicznej, przesunięcia zębów i poprawę zgryzu łatwiej jest przeprowadzić w szczęce niż w żuchwie.

Ortodoncja WrocławOrtodoncjaLeczenie ortodontyczne