Ortodonta Wrocław

21 sierpnia 2017, Adam Dederko

Metody leczenia ortodontycznego

Odtworzenie, czy też utworzenie poprawnych form zgryzowych i dobrze funkcjonującego aparatu żucia, a także poprawienie wyglądu uzębienia i rysów twarzy pacjenta, to istota leczenia ortodontycznego. W razie wystąpienia wad prowadzących do dysmorfizmu twarzy, terapia ortodontyczna oddziałuje na psychikę oraz jakość życia pacjenta. Do sposobów leczenia ortodontycznego zaliczyć można wyeliminowanie przyczyny, mioterapię, reedukcję, opiłowanie zębów, usuwanie zębów, leczenie z zastosowaniem aparatów ortodontycznych oraz leczenie zespołowe. Kuracja przez usunięcie przyczyny, polega na leczeniu ortodontycznym zaczynającym się od wyeliminowania elementów dotychczas posiadających negatywny wpływ oraz przyczyniających się do zaburzeń procesu rozwoju narządu żucia. Natomiast mioterapia to innymi słowy ćwiczenia mięśniowe czy też gimnastyka lecznicza. Głównym jej zadaniem jest odbudowa równowagi między funkcjonującymi przeciwstawnie grupami mięśni. Przy wykorzystaniu właściwych ćwiczeń, rehabilitacja mięśniowa intensyfikuje siłę i napięcie mięśni funkcjonujących hipotonicznie, a także rozpręża mięśnie hipertoniczne. Tymczasem reedukcja sprowadza się do przedstawienia pacjentowi niewłaściwych odruchów i nawyków jak też wdrożeniu nowych, poprawnych, poprzez często wykonywane ćwiczenia. Reedukcja w przeciwieństwie do mioterapii nie zmienia siły i napięcia mięśni, a jedynie reaktywuje ich poprawne funkcjonowanie.

Jeśli chodzi o metodę leczenia ortodontycznego opiłowywania zębów, to może ona odnosić się zarówno do zębów mlecznych jak i stałych. W odniesieniu do zębów mlecznych polega na opiłowaniu poziomym i wykorzystywana jest w sytuacji gdy fizjologiczne starcie guzków u dzieci jest nieprawidłowe przy zgryzie krzyżowym, przodozgryzie i tyłozgryzie lub opiłowaniu pionowym i rekomendowana jest przy nadmiernym stłoczeniu zębów, na przykład opiłowanie części stycznej przyśrodkowej mlecznego drugiego zęba trzonowego w razie braku miejsca w łuku zębowym dla wyrzynającego się stałego kła. Jak również opiłowywanie zębów stałych – pionowe, wykorzystywane jest przy leczeniu niewielkich stłoczeń zębów, przy leczeniu ortodontycznym dorosłych pacjentów (stripping ), natomiast metodę zwaną odontoplastyką wykorzystuje się przy korekcie kształtu zębów poprzez pionowe i poziome szlifowanie, jak również szlifowanie nadmiernie wystających guzków podniebiennych górnych siekaczy i kłów, utrudniających prawidłowe zamknięcie łuków zębowych.

Ortodoncja WrocławOrtodoncjaOrtodonta

Zaś metoda leczenia ortodontycznego polegająca na usuwaniu zębów, może odnosić się zarówno do zębów mlecznych jak i stałych. Wskazaniem do usunięcia zębów mlecznych mogą być względy zdrowotne, które mają prowadzić do uzdrowienia jamy ustnej dziecka, zanim zostanie mu wyznaczone leczenie ortodontyczne. Bezwzględnym zaleceniem do usunięcia zęba mlecznego w czasie, gdy mały pacjent posiada uzębienie mieszane, co oznacza, że w łukach zębowych znajdują się zarówno zęby mleczne jak i stałe, jest wyrzynający się obok lub w tym samym miejscu właściwy ząb stały. Natomiast korzystanie z ekstrakcji zębów stałych jako metody leczenia ortodontycznego, przez wzgląd na nieodwracalność jej skutków, obliguje stomatologa do wyjątkowo starannej diagnostyki pacjentów. Pewne wskazania ortodontyczne pomocne są w podjęciu decyzji, na przykład, gdy pacjent posiada zęby stałe nadliczbowe lub tzw. dwoiste (zęby naruszają warunki zgryzowe i nie wskazują na możliwość poprawnego ustawienie ich w łuku zębowym lub, gdy założenie koron protetycznych celem poprawienia estetyki uzębienia jest kłopotliwe); pojawiają się stłoczenia pierwotne, wtórne i mieszane zębów (przy znacznej dyskrepancji);przy niektórych wadach zgryzu; kiedy uwidacznia się rozbieżność liczby zębów w górnym i w dolnym łuku zębowym (przeważnie u pacjentów z hipodoncją lub w wypadu, kiedy niedobór zębów stałych powstał w wyniku kontuzji); podczas, gdy pacjent posiada zęby zatrzymane albo nieprzepowiadające wyprowadzenie do łuku. Przede wszystkim zęby stałe, które zwykle zostają zakwalifikowane do usunięcia, to zęby o nietypowej budowie, martwe, ze zmianami okołowierzchołkowymi, a także takie, z zaawansowaną próchnicą lub znacznymi wypełnieniami, które prowadzą do zniszczenia korony klinicznej zęba oraz z hipoplazją szkliwa.

Jednak wiodącą metodą leczenia wad zgryzu pozostają od dawna aparaty ortodontyczne. Lekarze ortodonci korzystają z aparatów stosowanych samodzielnie albo razem z innymi metodami, np. mioterapią, reedukacją lub ekstrakcjami zębów. Aparaty te, można podzielić na zdejmowane lub stałe; wewnętrzne lub zewnętrzne; jednoszczękowe lub dwuszczękowe; bierne, czynne lub czynnościowe; profilaktyczne, lecznicze lub retencyjne; czynnościowe, mechaniczne lub mieszane; płytowe (akrylanowe), druciane (sprężynowe), mieszane. Ponadto wielu pacjentów obarczonych jest wadami wrodzonymi, np. rozszczepem podniebienia pierwotnego i wtórnego, wrodzonymi brakami zawiązków zębowych, wadami morfologicznymi twarzowej części czaszki, po urazach zębów i kości szczęk, chorobami przyzębia, schorzeniami stawów skroniowo-żuchwowych, jak również żyje po leczeniu chorób nowotworowych (chirurgicznym, chemioterapii i radioterapii) i wymaga zespołowego i wielospecjalistycznego leczenia. Taka terapia, to kolejna metoda leczenia ortodontycznego (nazywana leczeniem zespołowym) podczas, której ortodonta współdziała ze stomatologiem dziecięcym, chirurgiem stomatologicznym, chirurgiem szczękowo-twarzowym, protetykiem, periodontologiem, laryngologiem, a także logopedą.

Ortodonta WrocławWrocław - ortodoncjaWrocław - ortodonta

Aparaty ortodontyczne zdejmowane posiadają także wady, do których trzeba zaliczyć: zależność rezultatów leczenia od zaangażowania w nie pacjenta oraz stosowania się go do wytycznych odnoszących się do procedury noszenia aparatu, a także przestrzegania zaleconego czasu; ewentualność wystąpienia zniekształceń elementów aparatu w konsekwencji nieodpowiedniego eksploatowania lub niestarannego przechowywania; problem w korzystaniu z aparatów o większych wymiarach prowadzących do niedogodności u pacjenta, a także trudności z adaptacją; niezadowalającą retencją przy dużym braku uzębienia. Podział aparatów zdejmowanych bazuje na różnicach w budowie, sposobie działania, rodzaju zastosowania lub rozległości konstrukcji. Zależnie od tego, na jakim etapie leczenia ortodontycznego aparat zdejmowany ma być użytkowany, sklasyfikować go można na aparaty profilaktyczne, aparaty lecznicze oraz retencyjna. Natomiast mając na uwadze materiał, z którego zostały wykonane podzielić je należy na aparaty akrylowe ( przewaga tworzywa akrylowego) i druciane ( przewaga elementów drucianych), tymczasem w zależności od rozległości konstrukcji możemy je pogrupować na aparaty jednoszczękowe i dwuszczękowe. Występuje także klasyfikacja ze względu na sposób działania, i tu rozróżniamy aparaty mechaniczne oraz czynnościowe, a także mieszane ( czynnościowo-mechaniczne lub mechaniczno-czynnościowe), zaś zważywszy na możliwość wykonania, powinno się wyodrębnić aparaty indywidualne i standardowe.