Ortodoncja – ekstrakcje zębów mlecznych i stałych w leczeniu ortodontycznym

16 sierpnia 2017, Adam Dederko

Jednym z rozwiązań leczenia wad zgryzu jest pozbycie się zdrowych zębów mlecznych lub stałych. W wypadku zabiegu polegającego na wyeliminowaniu zęba należy zachować dużą delikatność i ostrożność, aby nie osłabić tkanek okołozębowych, które tworzyć będą materiał dla dalszych zmian zgryzowych. Podczas kuracji ortodontycznej z wykorzystaniem wcześniejszej ekstrakcji zębów, mamy do czynienia z pokaźną siłą fizyczną mięśni żujących i mimicznych twarzy, które generują odpowiedni tutaj ruch zębów. Zalecenia do ekstrakcji zębów są uwarunkowane od wieku dziecka, stadium rozwojowego łuków zębowych i zgryzu, natomiast dysproporcja między wielkością zębów a wielkością korzeniowej podstawy kostnej jest absolutną sugestią do przeprowadzenia zabiegu. O tym, czy ekstrakcja zęba jest konieczna, potrzebna jest również analiza morfologiczna, czynnościowa, rozwojowa, genetyczna, fizjologiczna oraz ocena stanu uzębienia. Usuwanie zębów powiązane jest z okresem rozwojowym dziecka i ten cykl podzielić można na: I – wczesny ( między 6 a 9 rokiem życia ), ma on związek z kierowaniem procesem wyrzynania się zębów stałych z wykorzystaniem ekstrakcji seryjnych; II – o czasie ( między 9 a 12 rokiem życia ) zredukowanie liczby zębów poprzez ekstrakcje; III – późny ( po 12 roku życia ) ekstrakcje po ukończonym okresie wyrzynania zębów stałych. Kuracja opiera się na wyeliminowaniu jednego lub więcej zębów w jednym lub obu łukach. W następstwie tego rozróżniamy ekstrakcje symetryczne, asymetryczne, kombinowane. Zlikwidowanie przegrody międzyzębodołowej zezwala na działanie umożliwiające przemieszczenie zęba stałego w ubytek poekstrakcyjny. Jeśli szczęka lub żuchwa jest niedorozwinięta lub zahamowany został jej wzrost , wtedy nie likwiduje się zębów podczas leczenia ekstrakcyjnego. Ten rodzaj kuracji wykorzystywany jest przede wszystkim do leczenia tyłozgryzu całkowitego z protruzją siekaczy, tyłozgryzu rzekomego, przodozgryzu całkowitego lub rzekomego, zgryzy otwarte całkowite lub częściowo powikłane tyłozgryzem, zgryzy krzyżowe całkowite, stłoczenia zębów, a także zębów wadliwie położonych. Do zębów przeważnie usuwanych podczas leczenia ekstrakcyjnego należą pierwsze przedtrzonowce górne i dolne, dolne siekacze, drugie przedtrzonowce, drugie i trzecie trzonowce. W trakcie stosowania tej terapii, w pierwszej kolejności do ekstrakcji przeznaczony winien być ząb dotknięty próchnicą. Postanowienie o usunięciu zęba zdrowego jest często trudne, ale w niektórych przypadkach decyduje o kontynuacji leczenia ortodontycznego.

Ortodoncja WrocławOrtodoncjaEkstrakcja w leczeniu ortodontycznym