Licówki Wrocław

14 listopada 2017, Adam Dederko

Postępowanie kliniczne w wykonawstwie licówek

Obecnie można dokonać podziału faz przygotowania klinicznego licówek ceramicznych na trzy etapy. Etap pierwszy to leczenie przygotowawczo-przedprotetyczne, drugi to planowanie i diagnostyka, trzeci natomiast to rekonstrukcja zawierająca opracowanie, wyciski, realizację uzupełnień tymczasowych jak też cementowanie. I tak, lekarz przystępujący do leczenia protetycznego polegającego na zaaplikowaniu licówek ceramicznych, musi najpierw zęby do tego odpowiednio przygotować. Proces ten, zawiera przede wszystkim zabiegi obejmujące inne specjalności stomatologiczne jakie są niezbędne, aby mógł je prawidłowo wykonać. Ustalanie leczenia z wykorzystaniem licówek często nie poprzestaje na uzupełnieniu twardych tkanek zęba. W tym momencie leczenia, może okazać się niezbędne leczenie ortodontyczne, które dotyczy głównie poprawy rozmieszczenia zębów (pomniejszenie diastem, usunięcie stłoczeń zębowych) aż do kompleksowego leczenia wad zgryzu oraz wad ortognatycznych. Nieobojętne jest także odpowiednio ukształtowane jak też zdrowe przyzębie brzeżne. Również w trakcie tej części leczenia stomatolog realizuje procedury obejmujące leczenie periodontologiczne, takie jak kiretaż, a także zabiegi chirurgiczne korygujące warunki zewnętrzne girlandy dziąsłowej bądź wydłużające korony kliniczne zębów przednich w przypadku, gdy pacjent posiada wysoką linię uśmiechu. Ewentualnie może też, pod warunkiem, że zachodzi taka konieczność przeprowadzić zabieg wybielenia zębów. W następnej kolejności stomatolog przechodzi do planowania leczenia protetycznego. Ustalenia te jednak, nie sprowadzają się jedynie do zębów lecz mają też na uwadze warunki zewnątrzustne, na przykład poddają analizie stan dynamiczny (uśmiech pacjenta), a także symetrię twarzy. Na tym etapie wskazane jest również sporządzenie dokumentacji fotograficznej zębów i twarzy pacjenta w bezruchu oraz w trakcie uśmiechu, w ustawieniu bocznym i frontalnym. Ich interpretacja umożliwia dentyście ocenę wysokości i grubości warg, a także pomaga określić stosunek wargi górnej do dziąsła brzeżnego zębów przednich górnych. Przy wysokiej linii uśmiechu (więcej niż 3 mm) leczenie jest dla lekarza o wiele trudniejsze. Kolejny składnik diagnostyki to ocena modeli wstępnych umieszczonych w artykulatorze, na których lekarz stomatolog może przeprowadzić pomiary, a także prześledzić stosunki zwarciowe centralne i pozacentralne, a modele pomocne są mu także do wykonania badania wax – up. Podczas tej fazy wykonawstwa licówek ceramicznych sporządzana jest ponad to baza danych z fotografii rentgenowskich, mająca w swoim składzie zdjęcia zębowe, zdjęcia pantomograficzne, względnie zdjęcia cefalometryczne. Stomatolog ustaliwszy z pacjentem strategię leczenia, zleca technikowi opracowanie na modelu wstępnym diagnostyczne nawoskowanie (wax – up). Ten nawoskowany model ukazuje cel jaki zamierza osiągnąć lekarz realizujący licówki, z zachowaniem sugestii pacjenta obejmujących modyfikacje kształtu oraz wielkość pojedynczych zębów. Model tworzy jednocześnie podstawę do zrealizowania uzupełnienia tymczasowego po opracowaniu zębów, a także pozwala na przygotowanie szablonu chirurgicznego albo klucza silikonowego.


Klucz silikonowy jest ogromnie przydatny w trakcie opracowywania zębów. Umożliwia on szczegółowe wewnątrzustne sprawdzenie preparacji tkanek zęba, które powinny być polerowane w obrębie szkliwa. Mock-up, to natomiast postać rozpoznania przedpreparacyjnego, inaczej mówiąc tymczasowe uzupełnienie przeprowadzane wewnątrzustnie w oparciu o klucz silikonowy. Umieszczone na nieopracowanych zębach, daje możliwość zaprezentowania pacjentowi przyszłego uzupełnienia. Aby zrealizować mock-up, lekarz stomatolog powinien zastosować materiał kompozytowy typu flow, którym powlecze zęby bez systemu wiążącego, a następnie spolimeryzuje je. Na ogół aplikuje się go do zamykania diastem lub do wydłużania brzegu siecznego. Dalej stomatolog może przystąpić do ostatniej fazy, jaką jest przygotowanie zęba do wykonania licówki. Dentysta powinien za każdym razem dokładać starań, ażeby granica preparacji znajdowała się w granicach szkliwa. To niesłychanie ważne, z uwagi na adhezyjną metodę umocowania takiego rodzaju uzupełnienia. Obecnie stosowane systemy wiążące charakteryzują się optymalną siłą wiązania wobec szkliwa zębowego. Natomiast nieodzownym parametrem zakresu szlifowania jest klucz silikonowy sporządzony w oparciu o technikę wax-up, a jego docięcie możliwe jest w płaszczyźnie poziomej, jak również w pionowej, co umożliwia wgląd lekarzowi w głębokość i długość preparacji. Obróbkę zęba powinno zapoczątkować usunięcie powierzchni międzyzębowych za pomocą wiertła diamentowego do separacji, a rozmiar tej preparacji nie powinien przekraczać 0,5 mm.

Wielkość przygotowania powierzchni stycznych jest zależna od typu kontaktów międzyzębowych. Tymczasem jeśli chodzi o diastemy to nieodzowne jest rozszerzenie obszaru przygotowania powierzchni stycznych w kierunku podniebiennym. Nieprzeprowadzenie przez stomatologa rozbudowanej preparacji, może skutkować wytworzeniem się wklęsłego konturu zęba, a oprócz tego powinien on pamiętać w trakcie zamykania diastem, ażeby wykonane licówki nie zniekształciły formy zęba. Odpowiednie proporcje to stosunek szerokości do długości i winien on wynosić 8:10, albo też powinien być kompatybilny ze złotą proporcją. Tymczasem, gdy lekarz nie może osiągnąć tej proporcji, wówczas powinien pomniejszyć diastemy, względnie wydłużyć brzegi sieczne. W kolejnej części zabiegu stomatolog może przejść do obróbki powierzchni wargowej. Aby zoptymalizować preparację może wykorzystać kalibrowane wiertła diamentowe z tarczami o określonej głębokości, umożliwiające opracowanie na powierzchni licowej niewielkich nacięć orientacyjnych w formie rowków. Zmniejszanie powierzchni licowej winno natomiast znajdować się w zakresie od 0,5 mm we fragmencie przyszyjkowym do 0,7 mm w części brzegowej, natomiast grubość likwidowanych przez dentystę tkanek ma związek z typem zaaplikowanej ceramiki. I tak, ceramiki szpatowe dają możliwość przygotowania najcieńszych licówek, podczas gdy licówki tłoczone bądź frezowane potrzebują większej grubości, w zakresie od 0,5 do 0,8 mm. Następną fazą jest wykonanie przez lekarza stopnia typu chamfer albo shoulder o głębokości 0,5 mm, który może on wykonać dodziąsłowo czy też poddziąsłowo, zależnie od występujących warunków klinicznych oraz estetycznych. Jeśli stomatolog nie będzie przeprowadzał modyfikacji kolorystycznych zęba, wówczas dopuszczalne jest opracowanie dziąsłowe. Na koniec przeprowadzana jest obróbka brzegu siecznego, podczas której dentysta eliminuje go w zakresie 1-1,5 mm. Aktualnie coraz częściej wykorzystywana jest przez lekarzy preparacja z tak zwaną zakładką ( overlap), przekraczającą przestrzeń podniebienną bądź językową. Dzięki niej stomatolog ma możliwość na jednoznaczne umiejscowienie licówki, jak też zabezpieczenie szkliwa przed ułamaniem się oraz daje ona gwarantuję korzystniejszą estetykę uzupełnienia i dodatkowo daje możliwości na korekcyjne napalanie porcelany dla wydłużenia brzegu. Potem lekarz zobligowany jest do starannego wypolerowania i wygładzenia brzegów preparacji. Następnym etapem klinicznym wykonawstwa licówek są wyciski, które realizuje się w analogiczny sposób jak w przypadku innych uzupełnień ceramicznych.

Licówki Wrocław

Możliwości wewnątrzustnej naprawy uzupełnień ceramicznych

Zwykle usuwanie uszkodzonych protez stałych przez stomatologa, ażeby przywrócić je do stanu używalności, prowadzą do naruszenia zębów filarowych, z tej przyczyny dentyści przychylniej odnoszą się i częściej wykorzystują w swoich gabinetach metodę dwuetapową. Sprowadza się ona do opracowania nowej licówki i scaleniu jej z konstrukcją protetyczną przy użyciu cementu adhezyjnego wprost w jamie ustnej. Takowa metodyka, z powodu dodatkowej fazy wykonawstwa laboratoryjnego, w znacznym stopniu przedłuża czas przeprowadzenia naprawy, niemniej jednak w niektórych sytuacjach jest ona niezbędna. Tymczasem , w konkretnych przypadkach klinicznych stosowana jest metoda bezpośredniej naprawy – jednoetapowa w jamie ustnej, która wymaga mniej czasu i jest lepiej tolerowana przez pacjentów. Obecnie możliwych do wykorzystania przez dentystów jest wiele systemów do wewnątrzusnej naprawy uzupełnień ceramicznych. Jedne z nich są zbiorem wszystkich materiałów wymaganych do zrealizowania konkretnych procedur (Ivocar-Vivadent, Kurary, Schutz-Dental, Voco), podczas gdy inne mają w swoim składzie tylko kwas fluorowodorowy, silan oraz akcesoria (Bisco, Pulpdent, Sultan- Cheist, Ultradent, Vita). Gros systemów ma procedury postępowania klinicznego porównywalne ze sobą, a różnice odnoszą się na ogół tylko do metody przygotowania powierzchni ceramiki na wypadek odprysków typu kohezyjnego lub kohezyjno-adhezyjnego. Jednakże, gdy dojdzie do pokaźnego defektu olicowania ceramicznego, wówczas celem zrekonstruowania poprawnej funkcji, niezbędne jest wykonanie nowego uzupełnienia protetycznego. Zaś niewielkie odpryski kohezyjne w części ceramiki, szczególnie w miejscach mało widocznych, dentyści mogą be problemu wygładzić bezpośrednio w jamie ustnej pacjenta, o ile nie oddziałują one niekorzystnie na wygodę użytkowania uzupełnienia protetycznego. W sytuacji, gdy odpryski adhezyjne (przede wszystkim rozległe oraz wieloodłamowe) znajdują się na granicy podbudowy i olicowania, wówczas występuje potrzeba opracowania nowej licówki w pracowni techniki dentystycznej. Może się zdarzyć czasami również, że odłamana część tworzy jednorodny fragment, bez strat materiału, i w najdrobniejszych szczegółach pasuje do metalowej lub tlenkowej struktury. Oba te przypadki umożliwiają bezpośrednią naprawę wewnątrz jamy ustnej.