Leczenie wczesnych zmian próchnicowych

13 października 2017, Adam Dederko

Podstawą leczenia stomatologicznego, zgodnego z zasadami stomatologii jak najmniej inwazyjnej jest odnalezienie i leczenie procesów próchnicowych na początku choroby, by uniemożliwić rozwój i utratę tkanek zęba. Pierwszym zauważalnym symptomem choroby próchnicowej jest biała plama znajdująca się na szkliwie zęba, spowodowana demineralizacją jego wierzchniej warstwy. Punktem wyjścia do badania zmian próchnicowych jest analiza wizualno-dotykowa. Stomatolog powinien obejrzeć uprzednio oczyszczoną powierzchnię zęba przed jej osuszaniem oraz niezwłocznie po nim ( zmiana widoczna dopiero po osuszeniu odznacza się mniejszym zaawansowaniem niż ta, zauważalna na wilgotnym zębie). Badanie dotykowe należy wykonywać spokojnie i łagodnie (nie powinno się korzystać z zagłębników ostro zakończonych), tak aby nie naruszyć powierzchni szkliwa (szorstka i chropowata struktura naj prawdopodobnie wskazuje na aktywność plamy i kwalifikuje ją do leczenia). Według Międzynarodowej Skali Wykrywania i Oceny Próchnicy – ICDAS – II wczesne zmiany próchnicowe ograniczone do szkliwa są opatrywane kodem 1 i 2. 1 cechuje biała nieprzezierność, niewyraźnie widoczna na wilgotnej powierzchni, natomiast wyraźnie zauważalna po osuszeniu; 1a to ciemna nieprzezierność, słabo widoczna na wilgotnej powierzchni, lepiej po osuszeniu; 2 przyporządkowuje białą nieprzezierność, dobrze widoczną na nieosuszonej powierzchni; 2a oznacza ciemną nieprzezierność, wyraźnie widoczną na nieosuszonej powierzchni. Tymczasem do leczenia wczesnych zmian próchnicowych ograniczonych do szkliwa lekarze stomatolodzy wykorzystują metodę remineralizacji, a także infiltracji żywicą metakrylanową.