Implantolog Wrocław

15 września 2017, Adam Dederko

Wskazania do leczenia implantologicznego oraz kryteria kwalifikacji przez implantologa

Aby implantolog mógł skorzystać podczas leczenia z metod implantologicznych, pacjent musi spełnić ściśle określone warunki nie tylko zdrowotne, ale także anatomiczne. Jego doskonały stan zdrowia, dobra kondycja psychiczna oraz życzliwe usposobienie, a także skłonność do współpracy podczas zabiegu i późniejszej rehabilitacji, umożliwiają leczenie implantologiczne. Tymczasem implanty są niewskazane u pacjentów z chorobą nowotworową, krwi, psychiczną, reumatyczną, osteopatią oraz przy zaburzeniach odporności organizmu, jak też w przypadku bruksizmu, wad zgryzu, mioartropatii, znacznych zanikach kostnych, niepoprawnej budowie anatomicznej szczęk, czynnych procesach zapalnych, niedostatecznej odbudowie uzębienia resztkowego, a nade wszystko u pacjentów z nieodpowiednim stanem higieny jamy ustnej. Na wstępie lekarz implantolog dokonuje oceny warunków miejscowych, na podstawie badania klinicznego i radiologicznego. Podczas niego określa on, na przykład czy ilość zdrowej tkanki koło planowanego miejsca umieszczenia implantu jest satysfakcjonująca. Jest to bardzo istotne, gdyż w toku wygajania się implantu zachodzą trudne zjawiska biofizycznego scalenia tkanki kostnej z tworzącą się na obszarze wszczepu warstwą tlenku tytanu ( zjawisko osseointegracji). Proces ten, zależny jest zarówno od budowy kości, jak i od poziomu jej mineralizacji i ukrwienia oraz od nie dających się przewidzieć, subiektywnych zdolności regeneracyjnych organizmu pacjenta. Po wyrwaniu zęba rozpoczyna się proces reparacji tkanki kostnej, który trwa zwykle około 6 miesięcy. Po tym czasie, lekarz implantolog może osadzić implant w szczęce. Zdarza się też, że lekarz decyduje się na osadzenie wszczepu bezpośrednio po ekstrakcji zęba (wszczepienie poekstrakcyjne) na podstawie analizy klinicznej i radiologicznej.

Leczenie implantologiczne możliwe jest do przeprowadzenia przy zachowaniu prawidłowego kryterium kwalifikacyjnego i pożądane jest, gdy standardowe metody protezowania nie spełniają oczekiwań lekarza, a ewentualne ich zastosowanie powoduje dyskomfort pacjenta, na przykład szlifowanie zdrowych zębów filarowych lub złe utrzymanie protez płytowych, a także gdy implanty przyczyniają się do utworzenia lepszych warunków rekonstrukcji uzębienia oraz dają możliwość wykorzystania najlepszych rozwiązań protetycznych dla konkretnego przypadku, które bez implantów filarowych nie byłyby dopuszczalne. Z uwagi na budowę anatomiczną, jak również ukształtowanie tkanki kostnej, żuchwa posiada lepsze uwarunkowania dla wykorzystania wszczepów aniżeli szczęka. W żuchwie, jak i w szczęce najbezpieczniejszym obszarem do implantacji jest odcinek przedni, czyli zęby sieczne i przedtrzonowce. Współcześnie implantologia tworzy jednak sposobność do wykorzystania wszczepów przy każdym rodzaju braków zębowych od ubytku pojedynczego zęba, jak również w wypadku pojawienia się wrodzonego niedoboru zawiązków zębowych, do zupełnego braku zębów włącznie. Nie przekłada się to jednak na sytuację, kiedy lekarz implantolog w razie bezzębia wszczepia tyle implantów, ile było zębów, ale raczej wykorzystuje właściwe przestrzenne rozmieszczenie implantów w łuku wyrostków zębodołowych w taki sposób, aby dać możliwość na wykorzystanie takiego rozwiązania protetycznego, które wykluczy potrzebę korzystania z dotychczasowych używanych protez całkowitych.

Implantolog

Lekarze wykorzystując leczenie implantologiczne, muszą pamiętać o tym, że wszystkim sposobom ingerencji medycznej wobec żywego organizmu towarzyszą najprzeróżniejsze jego reakcje, które mogą być przez organizm tolerowane albo odrzucane. Implantologia stomatologiczna nie jest pozbawiona ryzyka i niebezpieczeństwa, na które naraża się pacjent decydując się na zabieg, ale także i lekarz implantolog wykonując go. Prócz powikłań mogących pojawić się w trakcie zabiegu, możliwe jest także powstanie niepowodzeń lub komplikacji odległych, których podłożem mogą być uchybienia w leczeniu protetycznym, brak dbałości o higienę jamy ustnej przez pacjenta, nie stosowanie się do harmonogramu wizyt kontrolnych oraz rezygnacja z przeprowadzania koniecznych zabiegów korekcyjnych. Implantologia jest specjalizacją de facto działającą już w naukach medycznych. Duży wpływ natomiast na przebieg rozwoju polskiej implantologii mają poszczególne ośrodki akademickie, jak też Ogólnopolskie Stowarzyszenie Implantologii Stomatologicznej, które urządza kursy szkoleniowe dla lekarzy oraz kongresy naukowe z udziałem polskich, a także zagranicznych implantologów praktyków i naukowców.

zastosowanie implantów w leczeniu stomatologicznym

Terapia protetyczna narządu żucia przy użyciu implantów, wykorzystywana jest nierzadko w gabinetach stomatologicznych już od co najmniej 30 lat i dają one lekarzom nowe możliwości względem powszechnie stosowanego leczenia protetycznego. Wszczepy zębowe w praktyce stomatologicznej, pomagają lekarzowi w odtworzeniu pojedynczych ewentualnie kilku ubytków w łuku zębowym, z pominięciem potrzeby szlifowania sąsiadujących zębów. Są one wykorzystywane w równym stopniu do opracowania stałych uzupełnień protetycznych całkowitych lub częściowych. Zwiększa się również implementacja wszczepów w charakterze stabilizatora dla przeróżnych uzupełnień w rehabilitacji protetycznej pacjentów po rozległych operacjach. Badania wykazują, że kompensacja z wykorzystaniem implantów, w większości przypadków kończy się powodzeniem, a ponadto skutkuje satysfakcjonującymi wynikami terapeutycznymi. Niemniej jednak, leczenie przez wszczepy zębowe, nie kończy się za każdym razem sukcesem. Najczęstszym powikłaniem jest zapalenie tkanek wokół implantu, innymi słowy periimplantitis. Tak samo jak w dolegliwości zwanej periodontitis, obecność periimplantitis dotyczą nieprawidłowości w zachowaniu równowagi między aktywnością chorobotwórczych bakterii a systemem odpornościowym pacjenta, a główną przyczyną powstania zapalenia okołowszepowego jest właśnie element bakteryjny. Doskonałe wyniki leczenia implantologicznego podporządkowane są właściwej osteointegracji wszczepu, inaczej mówiąc jego zakotwiczeniu w tkance kostnej. Osteointegracja zgodnie z definicją to: „bezpośrednie, strukturalne i czynnościowe połączenie pomiędzy żywą kością a powierzchnią wszczepu” (Branemark, 1985), czyli jest to bezustanny proces, intensywny, sprowadzający się do resorpcji i absorpcji kości. Mechanizm ten uzależniony jest od całego szeregu warunków, na przykład od specyfiki samego implantu ( biokompatybilności oraz biozgodności tkankowej, kształtu, faktury powierzchni), kondycji podłoża kostnego, techniki używanej podczas osadzenia implantu, temperatury w trakcie preparacji kości (nie może wynosić ona więcej niż 45 stopni), późniejszego obciążenia implantu, wytworzenia się wtórnego zakażenia, jak też od reakcji ogólnoustrojowej, która jest konsekwencją indywidualnych zdolności organizmu do odnawiania się komórek jak też odbudowy tkanek.