Cementowanie uzupełnień długoczasowych zębów

3 października 2017, Adam Dederko

Wytrzymałe przymocowanie stałych uzupełnień protetycznych to decydujący parametr, zazwyczaj przesądzający o sukcesie realizowanej przy ich wdrożeniu terapii. Do elementów występujących podczas preparacji zębów posiadających wpływ na retencję uzupełnień można zaliczyć, na przykład stopień zbieżności filaru, całkowitą powierzchnię, antyrotacyjny kształt po oszlifowaniu, przestrzeń dla warstwy cementu oraz chropowatość powierzchni filaru jak również wewnętrznej płaszczyzny uzupełnienia. Aktualnie, gdy coraz częściej wykorzystywane są przez lekarzy cementy adhezyjne, przedstawione czynniki należałoby uzupełnić o wiązania systemów adhezyjnych (shear bond strenght). Cementowanie to bardzo ważna część składowa mająca wpływ na trwałe osadzenie stałego uzupełnienia protetycznego. Ta faza przesądza o retencji jak też chroni miazgę zęba przed bodźcami zewnętrznymi za pomocą wytworzonej warstwy izolacyjnej. Stosowanie cementu ma również na celu wypełnienie przestrzeni między uzupełnieniem a zębem oraz zachowanie tych elementów w określonym położeniu względem siebie, jak też tworzyć przeszkodę dla przenikających drobnoustrojów. Lekarze stomatolodzy mają możliwość wyboru cementu, a wybór ten będzie zależny od specyfikacji materiałów, z których wykonane zostaną uzupełnienia. Generalnie cementy da się sklasyfikować przez wzgląd na ich sposób łączenia z płaszczyzną zęba, czyli na łączące się mechanicznie oraz chemicznie (adhezyjnie) to znaczy kształtujące połączenie mikromechaniczne i chemiczne z tkankami zęba. Wszystkie te cementy posiadają wyróżniające je cechy, na przykład wytrzymałość na ściskanie a także rozciąganie, siłę wiązania, rozpuszczalność w wodzie oraz kwasie mlekowym, uwalnianie się fluoru, zdolność do usuwania nadmiarów, odporność na rozciąganie, twardość, biokompatybilność, stabilność koloru, grubość warstwy, stopień płynności cementu, czas pracy, czas wiązania, nieprzepuszczalność dla promieni rentgenowskich oraz przezierność.

Budowa zęba
Budowa zęba

Bardzo istotną cechą cementu jest jego nieprzenikliwość dla promieni rentgenowskich, która jest większa niż zębiny, gdyż daje ona możliwość lekarzowi na wychwycenie na podstawie zdjęcia rentgenowskiego próchnicy wtórnej, niedoskonałości materiału, jak też nieszczelności brzeżnej. Ani jeden z cementów nie ma w swoim składzie wszystkich cech perfekcyjnego materiału, niemniej jednak istnieje szansa wyboru przez lekarza optymalnego cementu dla konkretnego typu uzupełnienia. Postanowienie, który cement jest najlepszy stomatolog musi zatwierdzić już w fazie planowania leczenia protetycznego, bowiem każdy z nich charakteryzuje się typowymi dla siebie normami użycia.