Aparaty ortodontyczne Wrocław

31 lipca 2017, Adam Dederko

Aparaty ortodontyczne wewnątrzustne zdejmowane

Aparaty zdejmowane pomagają w modyfikacji usytuowania zębów albo też grup zębowych oraz łuków zębowych. Dają możliwość równocześnie na odtworzenie prawidłowych relacji przestrzennych szczęki i żuchwy, jak też nie są przymocowane na stałe do zębów, co daje możliwość wyciągania go z jamy ustnej przez ortodontę, a także przez korzystającego z niego pacjenta. Są łatwe w obsłudze, przez co pacjent może samodzielnie zdejmować go i zakładać, stosując się tylko do wskazówek ortodonty oraz użytkować aparat w czasie ustalonym przez lekarza. Ten rodzaj aparatu ortodontycznego ma cały szereg zalet, do których zaliczyć można: bezproblemowość w utrzymaniu higieny jamy ustnej i samego aparatu a także jego elementów; dzięki braku mocowania łatwość w przeprowadzeniu kontroli uzębienia przez lekarza podczas wizyt kontrolnych; łatwość w przyzwyczajeniu się pacjenta do tego typu aparatu; możność dokładania poszczególnych elementów konstrukcji w celu uzyskania zaplanowanych celów leczniczych; nieduża opłata za wykonanie aparatu przez technika ortodontycznego; wszechstronność w korzystaniu z aparatu podczas fazy zębów mlecznych i uzębienia mieszanego; bezproblemowość w przeprowadzaniu modyfikacji i napraw.

Aparaty ortodontyczne wewnątrzustne czynnościowe

To aparaty, które korzystają z siły skurczów mięśni układu stomatognatycznego, jak również napięcia leżących wokół tkanek miękkich do uciskania zębów i kości szczęki, jak również żuchwy. Działanie to sprowadza się do przekształcenia relacji przestrzennych szczęki i żuchwy, sterowania wyrzynania się zębów, a także formowania stawu skroniowo-żuchwowego, w wyniku zmiany położenia wyrostka kłykciowego. Znamienną właściwością aparatu ortodontycznego czynnościowego staje się fakt, że jest on realizowany w zgryzie konstrukcyjnym, to znaczy w ułożeniu żuchwy w relacji do szczęki pobudzającym napięcie mięśni konieczne w uzyskaniu zaplanowanego wyniku leczenia. Aparaty biomechaniczne/czynnościowe można pogrupować, i tak mamy płytkę podniebienną z wałem prostym oraz z wałem skośnym; płytkę przedsionkową Hotza; równię pochyłą ze skrzydełkami i z kapą na zęby boczne; monoblok; aktywator Andreasena; aparat Klammta; bionator Baltersa; regulator funkcji Frankla.

Aparaty ortodontyczne wewnątrzustne czynnościowe elastyczne

Aparaty te skonstruowane są z płyt akrylowych złączonych ze sobą elementami z drutu. Dzięki elastycznej strukturze aparatu możliwe jest skracanie mięśni podczas mechanizmu skurczu izotonicznego. Jego budowa nie wstrzymuje ruchów żuchwy, co ogranicza niedogodności podczas użytkowania go przez pacjenta, umożliwiając tym samym wydłużenie czasu noszenia. W zestawieniu z aparatami o sztywnej konstrukcji aparaty elastyczne uwalniają mniejsze siły mięśniowe. Do aparatów czynnościowych elastycznych zaliczyć można: kinetor Stockfischa; aparat Bimlera; aparat Pfyffera; aktywatory sprężynowe.

Aparaty mieszane (czynnościowo-mechaniczne i mechaniczno-czynnościowe)

Przez umocowane w nich elementy mechaniczne wydzielają siły, które mają wpływ na zęby oraz wyrostki zębodołowe, a z racji wykonania go w zgryzie konstrukcyjnym przekształcają napięcie mięśniowe układu stomatognatycznego, prowadząc do czynnościowego przebudowania narządu żucia. Do przykładów aparatów ortodontycznych mieszanych zakwalifikować można: płytkę podwójną/Doppelplatte; podwójny blok/Twin Block; aparat blokowy ze śrubą; aparat blokowy z 2 śrubami wg Aschera; aparat Wunderera; płytkę Schwarza z wałem skośnym; płytkę Schwarza z wałem prostym.

Aparaty ortodontyczne mieszane Wrocław

W leczeniu ortodontycznym przeważnie wykorzystuje się aparaty czynnościowe i mieszane. Do takich należą, na przykład aparat blokowy (aktywator Andreasena-Haeupla), który jest wyposażony w dwie płyty akrylowe (górną i dolną) złączonych ze sobą w zgryzie konstrukcyjnym z wypiłowanymi płaszczyznami wodzącymi dla zębów bocznych, natomiast przednią część zębów górnych lub dolnych przecina łuk wargowy. Jego funkcją jest polepszenie retencji aparatu jak też po stymulacji przechylanie lub cofanie zębów przednich czy też odsuwanie wargi (łuk bierny). Z kolei w płycie górnej aparatu znajduje się sprężyna Coffina, która pod wpływem rozszerzenia przyczynia się do niewielkiej zmiany wielkości aktywatora poprzecznego. Niniejszy rodzaj aparatu korzystny jest do leczenia wad zgryzu w wymiarze przednio-tylnym, poprzecznym, jak również zaburzeń z grupy zgryzów głębokich oraz otwartych w czasie uzębienia mlecznego i mieszanego. Budowa aparatu ortodontycznego blokowego tak jak i rozwiązanie opracowania elementu akrylowego są zależne od rodzaju wady zgryzu.

Aparat Klammta ( aktywator otwarty) to zmodyfikowany aktywator, który cechuje brak masy akrylowej w części przedniej łuków zębowych szczęki i żuchwy. We fragmentach bocznych masa aparatu dotyka wyrostków zębodołowych szczęki i części zębodołowej trzonu żuchwy od kłów po ostatnie zęby trzonowe. W płycie górnej aparatu Klammta osadzona jest sprężyna Coffina lub śruba dwukierunkowa, gdy leczeniu poddawane są zaburzenia poprzeczne. We fragmencie przednim aparatu umocowane są łuki wargowo-policzkowe, górny i dolny, przechodzące w stronę powierzchni wargowej zębów między kłami a pierwszymi zębami trzonowymi albo przedtrzonowymi,prowadzącymi do dystalnej powierzchni zęba drugiego trzonowego mlecznego lub też drugiego przedtrzonowego górnego. Taki rodzaj aktywatora ewentualnie może mieć sprężyny protruzyjne, które dają możliwość wysunięcia zębów przednich albo służą w charakterze przegrody dla języka.

Kinetor Stockfischa

To aparat czynnościowy, który jest wyposażony w dwie płyty akrylowe, górną i dolną, złączonych ze sobą w zgryzie konstrukcyjnym przy pomocy drucianych pętli policzkowych, których przebieg związany jest z właściwościami wady zgryzu. Przy tyłozgryzie ramię dolne aparatu Stockfischa jest dłuższe, a w przodozgryzie ramię górne. W tym typie aparatów ortodontycznych, giętkie elementy łączące zapewniają pacjentowi sposobność przeprowadzania ruchów żuchwą, jak też ograniczają ucisk policzków na łuki zębowe pomagając w ten sposób rozwinąć je w wymiarze poprzecznym. Natomiast pętle nagryzowe przebiegające niedaleko powierzchni żujących zębów bocznych są elementami aparatu wywierającymi wpływ na układ nerwowo – mięśniowy. W płytkach tego aparatu czynnościowego mogą być zainstalowane śruby Fishera, jak też części polepszające jego retencję – kolce oporowe. Ma on również łuki wargowe górny lub/i dolny, a także może być zaopatrzony w dodatkowe sprężyny, które mają wpływ na zmianę miejsca pojedynczych zębów. Aparat Stockfischa wykorzystywany jest do leczenia nieprawidłowości przednio-tylnych a także poprzecznych w czasie uzębienia mieszanego.

Regulator funkcji Frankla

Regulator funkcji Frankla posiada osadzone w przedsionku jamy ustnej tarcze akrylowe plus części druciane mieszczące się w jamie ustnej właściwej, a także łuki wargowe. Tenże aparat ortodontyczny, to niepowtarzalny model, który utrzymywany jest w jamie ustnej siłą mięśni. Celem dochodzących głęboko w sklepienie górnego i dolnego przedsionka tarcz akrylowych, staje się przemieszczanie okostnej, prowadzące do ekspansji baz apikalnych szczęki i żuchwy. Zależnie od rodzaju wady zgryzu występują cztery, odróżniające się konstrukcją, typy aparatu. Wyróżnić można: regulatory do leczenia zwężeń i tyłozgryzów; regulatory do leczenia tyłozgryzów z przechyleniam zębów siecznych lub nadzgryzem; regulatory do leczenia przodozgryzów; regulatory do leczenia zgryzów otwartych lub protuzji dwuszczękowej.

Twin block (podwójny blok)

To aparat ortodontyczny skonstruowany z dwóch płyt akrylowych, górnej i dolnej, ustawionych w zgryzie konstrukcyjnym, który utrzymywany jest w jamie ustnej za pomocą bloków nagryzowych. Owe bloki, wychodząc z górnej i dolnej płyty przylegają do siebie skośnymi płaszczyznami ,z reguły wygiętymi do powierzchni zgryzu pod kątem 70 stopni. To aparaty bardzo popularne, z których ortodonci najczęściej korzystają w czasie wzrostu pacjenta, to znaczy w trakcie wymiany zębów mlecznych na stałe. Aparaty ortodontyczne Twin-Block należy używać przez cały dzień, także podczas jedzenia czy snu, a do zdjęcia upoważniają tylko zabiegi higieniczne oraz uprawianie sportu.

Standardowe aparaty czynnościowe

Standardowe aparaty czynnościowe – trainery to aparaty na ogół wykorzystywane u dzieci, w fazie uzębienia mlecznego oraz mieszanego, gdzie z nieprawidłowościami zgryzu idą w parze zakłócenia ze strony czynności narządu żucia ( dysfunkcje i parafunkcje).

Aparaty ortodontyczne czynnościowe Wrocław

Aparaty ortodontyczne wewnątrzustne mechaniczne

Aparaty ortodontyczne mechaniczne powodują nacisk na kości szczęki i żuchwy, wyrostki zębowe a także zęby, przyczyniając się w ten sposób do zmiany wymiarów łuków zębowych, ustawienia pojedynczych zębów bądź grup zębowych. Wytwarzane dzięki aparatom mechanicznym siły wydobywane są poprzez wbudowane w nie części mechaniczne, na przykład śruby, łuki, sprężyny. Do aparatów mechanicznych zaliczyć możemy płytkę Schwarza; płytkę Adamsa i płytkę Schenderlein. Płytka Schwarza, inaczej mówiąc aktywna płytka to aparat ortodontyczny zwykle stosowany do leczenia wad narządu żucia z grup zgryzów krzyżowych, zgryzów przewieszonych, tyłozgryzów, przodozgryzów, zgryzów głębokich i zgryzów otwartych, w czasie występowania u pacjenta uzębienia mlecznego, mieszanego oraz wczesnego stałego. Aparat ten skonstruowany jest z płyty górnej (podniebiennej) ewentualnie z dolnej (językowej) wytworzonej z akrylu, łuku wargowego górnego lub dolnego, klamer dzięki, którym aparat pozostaje na zębach, śruby/śrub, jak również elementów dodatkowych (np. sprężyny). Jego forma może zostać rozszerzona o wał skośny albo prosty, czy też boczne płaszczyzny nagryzowe i wówczas aparat ten zostaje przekształcony w aparat mechaniczno-czynnościowy. Natomiast alignery (przezroczyste szyny szeregujące) realizuje się na modelach z przemieszczonymi zębami ażeby usunąć anomalie, takie jak nieprawidłowe ustawienie zęba polegające na jego częściowym obróceniu wokół własnej osi, a także wychylenia lub przechylenia poszczególnych zębów.

Aparaty ortodontyczne wewnątrzustne mechaniczne Wrocław

Płytka przedsionkowa

Płytkę przedsionkową wykorzystuje się do leczenia dysfunkcji oddychania nawykowej po wcześniejszym wyeliminowaniu problemów anatomicznych; do leczenia zaburzeń języka jak również połykania; do redukcji parafunkcji takich jak ssanie smoczka, ssanie palca, wciąganie warg; do trenowania mięśnia okrężnego ust; do leczenia poszczególnych wad zgryzu w fazie uzębienia mlecznego oraz we wczesnej fazie uzębienia mieszanego ( tyłozgryz z protuzją zębów siecznych górnych, zgryz otwarty częściowy przedni). Można ją pogrupować na płytkę przedsionkową indywidulaną akrylową oraz płytkę przedsionkową standardową poliamidową, która jest produkowana w trzech rozmiarach( do 3 roku życia, od 3 do 5 roku życia, od 5 do 7 roku życia). Natomiast jej budowa ogranicza się do trzech części: tarczy przedsionkowej; uchwytu ( może być wykonany z drutu lub z tworzywa sztucznego) oraz elementów dodatkowych: zapory dla języka wykonanej z drutu lub akrylu; nakładki zgryzowej, a także kuleczki do ćwiczeń języka. I tak, tarcza przedsionkowa może być zrealizowana z akrylu, silikonu bądź innego tworzywa syntetycznego. Jej wymiar sięga od górnego do dolnego sklepienia przedsionka z odciążeniem przyczepów mięśniowych i wędzidełek warg. Dystalnie dociera do ostatniego wyrzniętego zęba trzonowego. Może ona mieć styczność tylko z koronami wyjątkowo wychylonych zębów siecznych i kłów górnych, natomiast zęby we fragmentach bocznych powinny być odciążone. Tymczasem uchwyt zrealizowany jest z drutu lub plastiku, a jego kolisty kształt jest bardzo pomocny w przeprowadzaniu ćwiczeń mięśniowych, jak również w zakładaniu aparatu ortodontycznego, ale nie może utrudniać naturalnego zamknięcia ust. Płytkę przedsionkową można poddać różnym przekształceniom, w zależności od wady narządu żucia pacjenta i tak, na przykład chorzy oddychający przez usta potrzebują aby płytka przedsionkowa posiadała otwory w przedniej części na wysokości szpary ust. Może ona występować także bez uchwytu, gdy pacjent nie jest zobligowany do ćwiczeń mięśniowych lub też, gdy uchwyt przeszkadza w zamknięciu ust, może mieć także zaporę dla języka podczas kiedy z płytki korzystają pacjenci z dysfunkcją języka, dysfunkcją połykania lub zgryzem otwartym częściowym przednim. Mogą one również posiadać kulkę do ćwiczeń języka, która przychodzi z pomocą pacjentom z nieprawidłowo ułożonym językiem na podniebieniu. Ten rodzaj płytki przedsionkowej stosowany jest u chorych z dysfunkcją mowy, dysfunkcją języka, zespołem Downa a także z dziecięcym porażeniem mózgowym. Natomiast te z zakładką nagryzową, wykorzystuje się aby uniemożliwić przemieszczanie się płytki, jak też aby wspierać leczenie tyłozgryzu. Płytkę przedsionkową standardową dostosowuje się do warunków wewnątrzustnych pacjenta przy pomocy uplastycznienia jej w gorącej wodzie. Możliwe jest także indywidualne poprawienie jej kształtu, które polega na zeszlifowaniu lub powiększeniu jej zasięgu przy użyciu szybkopolimeryzującej masy akrylowej. Tymczasem przygotowanie płytki przedsionkowej indywidualnej, polega na pobraniu wycisku szczęki i żuchwy ze starannym odtworzeniem przedsionka a także wędzidełek warg oraz zgryzu konstrukcyjnego z ustawieniem siekaczy tete-a-tete, określeniu płytki na modelach (górny i dolny zasięg), a także zwrocie gotowej płytki choremu , po uprzednich poprawkach. Aby płytka przedsionkowa długo służyła, pacjent powinien bezwzględnie dbać o jej higienę. W związku z tym, należy regularnie myć ją miękką szczoteczką pod bieżącą woda lub w myjce sonicznej. Natomiast aby z sukcesem leczyła niektóre wady zgryzu, ortodonci doradzają noszenie płytki nocą, jak również przez kilka godzin w ciągu dnia, w celu oduczenia dziecka nieprawidłowych nawyków. Dobrze jest w trakcie trzymania płytki w ustach wykonywać ćwiczenia mięśniowe (2-3 razy dziennie po kilkanaście powtórzeń), które polegają na realizowaniu ruchów pociągania płytki za uchwyt podczas maksymalnego napięcia mięśnia okrężnego ust przy złączonych ze sobą łukach zębowych.

Aparaty ortodontyczne stałe

Cechą charakterystyczną dla każdego stałego aparatu ortodontycznego jest niemoc usunięcia go z własnej inicjatywy z jamy ustnej przez pacjenta. Z reguły, aparaty ortodontyczne stałe podzielone są na dwa rodzaje cienkołukowe i grubołukowe. I tak, aparaty stałe grubołukowe dotyczą grupy aparatów uzyskanych z drutów stalowych o średnicy 0,8 – 1,2 mm, przytwierdzonych do pierścieni czy też szyn akrylowych zacementowanych na zębach przedtrzonowych i/lub trzonowych. W wybranych typach aparatów wykorzystywane są śruby ortodontyczne, na przykład Fischera czy Hyrax. Często wykorzystywanymi przez ortodontów aparatami z tej grupy są łuk podniebienny, łuk językowy, quad-helix / bi-helix, aparat Nance, aparat Pendulum/Pendex, aparat Biedermann ze śrubą Hydrax, aparat Haasa, lip bumper, rotator trzonowców NiTi oraz ekspander NiTi. Najczęściej występującymi zaleceniami do użycia tego typu aparatu są utrzymanie szerokości łuku zębowego, utrzymanie długości łuku zębowego, powiększenie łuku zębowego, odrotowywanie zębów trzonowych, nachylanie zębów, torkowanie korzeni a także poprzesuwanie przednio-tylne zębów.

Aparaty ortodontyczne stałe Wrocław

Natomiast aparaty ortodontyczne stałe cienkołukowe tworzą grupę aparatów ortodontycznych o różnorodnej budowie i zasadach działania. Aktualnie zalecane przez ortodontów są różne rodzaje aparatów techniki stright-wire lub edgewise o prastokątnym przekroju szczeliny zamka. Aparaty stałe cienkołukowe zbudowane są z zamków, pierścieni, łuków oraz elementów dodatkowych. Zamki ortodontyczne mogą być zrobione ze stopów metali (stali), materałów ceramicznech ewentualnie kompozytowych. Każdy ząb czy też grupa zębów posiada inną formę zamków i tak, na przykład zamki samoligaturujące są wariantem, który ma w swoim składzie część umożliwiającą zachowanie łuku w szczelinie zamka bez użycia ligatur. Wzorem standardowych zamków, mogą one być zrealizowane ze stopów metali lub materiałów estetycznych. Następnym przykładem aparatu stałego cienkołukowego jest technika językowa (lingwana), gdzie zindywidualizowane zamki mocowane są na powierzchniach podniebiennych i językowych zębów. Fragmentem czynnym w aparatach ortodontycznych cienkołukowych pozostają łuki ortodontyczne, realizowane w różnych przekrojach i rozmiarach, z różnorodnych stopów metali, na przykład ze stali chromoniklowej, stali chromokobaltowej itp.. Podczas leczenia rotację zębów osiąga się za pomocą stymulowania wartości torku, angulacji, offset i inset sprecyzowanych przez konstrukcję zamka i jego położenie względem korony zęba; przez kształt łuku ortodontycznego; za sprawą realizacji dogięć na łuku ortodontycznym; a także poprzez wykorzystanie elementów dodatkowych, takich jak wyciągi, łuki dodatkowe, sprężyny itp.